Dijital çağda ilişkiler hızla kuruluyor, çoğu zaman açıklamasız bitiyor. Peki bu hız, özgürlük mü yoksa bilinçdışının tekrar eden seçimleri mi?
Dijital çağda bir bakış yerine bir swipe, bir veda yerine tek bir mesaj yeterli olabiliyor. Yeni nesil ilişkiler hızla başlıyor ve aynı hızla, çoğu zaman açıklamasız bitiyor. Belki de bugünün ilişkileri, aşktan çok duygularla temas edebilme kapasitemizi anlatıyor. Hızlı tanışmalar seçenekleri artırıyor ve yakınlığı kolaylaştırıyor gibi görünse de, bizi dar bir duygusal döngünün içine çekebiliyor, vedaları da zahmetsiz ve sessiz hale getirebiliyor.. Yani modern aşklar hızla başlıyor, sessizce bitiyor. Peki bilinçdışımız, içsel seçimlerimiz bu hızın neresinde duruyor?
Neden Hep Aynı Kişilere Çekiliyoruz?
Dating uygulamaları , tanışmaların hızı sonsuz bir özgürlük alanı sunuyor gibi görünse de, iç dünyamız bizi çoğu zaman tanıdık olan deneyime geri çağırabiliyor. Bu hızlı dünyada seçtiğimiz bir yüz, aslında bilinçdışında çok eski bir duyguya açılan kapı olabilir: tanıdık bir mesafe, tanıdık bir ulaşılmazlık, tanıdık bir yoğunluk…
Belki de modern ilişkilerde mesele seçeneklerin fazlalığı değil, içimizde pek değişmeyen seçim mekanizmasıdır. İlişkilerde tekrar eden örüntüler, bugünün partnerinden çok geçmişte kurduğumuz içsel ilişki sahnesini anlatır. Bu sahneyi fark etmek ise aşkı kaderden ziyade bilinçli bir içsel seçime dönüştürmenin ilk adımı olabilir.
Modern Dünyada Aşk Hala Mümkün mü?
Modern ilişkilerde tekrar eden örüntüleri fark etmek zor ama dönüştürücü bir adımdır. Swipe etmek kolay, bağlanmak zor; ayrılmak hızlı, anlamlandırmak yavaş.. Oysa döngüyü kırmak, biraz yavaşlayarak kendi iç dünyamıza bakmakla mümkün..
Tanıdık “tip” yerine tanıdık duyguyu fark etmek.
Bir ilişki bittiğinde çoğu zaman “Neden yine böyle biri?” diye sorarız. Daha dönüştürücü soru ise şudur: “Bu ilişkide hangi tanıdık duyguyu yeniden yaşadım?” Tanıdık olan her zaman sağlıklı değildir; ama bilinçdışı için güvenlidir.
Yakınlığa verdiğimiz bedensel ve duygusal tepkileri izlemek
İlişki derinleştikçe sıkılma, kaçma ya da ani kopuş isteği beliriyorsa, mesele çoğu zaman partnerden çok yakınlığın kendisiyle ilgilidir. “Bu his bana neyi hatırlatıyor?” sorusu, içsel sabote edici döngüyü görünür kılar.
Terk edilmenin değil, ‘‘görülmemenin’’ yasını tutmak
Yeni nesil ayrılıklarda en zor olan şey, vedanın eksik kalmasıdır. Sessiz kopuşlar zihinde kapanmamış bir sahne bırakır. “Ben gerçekten kimi kaybettim, yoksa hangi hayali?” sorusu, kaybın doğasını ayırt etmeye yardımcı olur.
Swipe etmeden önce durmak
Dating uygulamalarında seçim yapmak neredeyse refleks haline gelir. Oysa birkaç saniyelik bir duraklama bile otomatik seçimi kırabilir: “Bu kişi bana neden tanıdık geliyor?” Bu soru, döngüyü bilinçli bir seçime dönüştürmenin kapısını aralar.
Hikayeyi tek başına yazmadığını kabul etmek
İlişkiler iki kişiyle sınırlı değildir; geçmiş ilişkilerin izleri, içsel nesneler ve eski bağlanma deneyimleri de bu sahnede rol alır. Kendimizi daha derinlikli tanımak, içsel sahnemizi yeniden kurmanın ve ilişki hikayesini dönüştürmenin ilk adımıdır.
Belki de modern aşkın en büyük meydan okuması, doğru kişiyi bulmak değil; aynı hikayeyi yeniden yazıp yazmadığımızı fark edebilmek ve bunun için hızın içinde yavaş kalabilme cesaretidir..
